سالهاست که مقالات مختلفی از سوی کارشناسان در خصوص صنعت خودروسازی ایران نوشته میشود. گروههای طرفدار تولید خودروی داخلی متفاوتند. بعضی ها با نگاه ناسیونالیستی ودلسوزانه واعتقاد به منافع این تولید با ذکر لزوم رعایت استانداردهای بین المللی داشتن صنعت خودروسازی را ترغیب وحمایت میکنند و به مقایسه صنعت داخلی با کشورهایی که با ما به این صنعت روی آوردند واکنون به برندهای جهانی تبدیل شده اند اشاره میکنند و ضمن ترغیب به الگو برداری از آنها ،سو, مدیریت، ونبود بازار رقابت وانحصار را از مهمترین دلایل عقب افتادگی ما نسبت به همدوره های ما مثل کره اعلام میکنند گروه دوم طرفدار تولید داخلی کسانی هستندکه به نوعی منافعشان به هر دلیلی با این تولید گره خورده وعملاً مجبور به دفاع کورکورانه ومتعصبانه از این صنعت در هرحال وتحت هر شرایطی هستند وهمین نگاه باعث بروز این مشکلات در صنعت خودروسازی وفاصله ایجاد شده با رقباشده است.

  امروزه کارشناسان اقتصادی وصنایع ونمایندگان مردم ودولتیها در زمانهای متفاوت یکی به منافع تولید خودرو داخلی پرداخته ودیگری به زیانهای این تولید میپردازد یکبار به اشتغال ایجاد شده در کشور میپردازند یکبار به کیفیت پایین خودرو میپردازند درجایی به میزان صادرات به سایر کشورها مینازند ودر جایی به دیپورت خودروهای صادراتی اشاره میشود بعضی ها به قیمت تمام شده برای افزایش قیمت میپردازند گروهی دیگر به قیمت بالای خودروها درمقایسه با خودروهای خارجی اشاره میکنندوهزاران اگر واماهای دیگر .

اما آنچه مغفول مانده وبه آن کمتر توجه میشود پاسخ به سوالات ذیل میباشد

تولید خودرو با این قیمت از جیب چه کسی؟

  تولید خودرو با این کیفیت از جیب چه کسی؟

تولید خودرو با این قیمت وایجاد اشتغال از جیب چه کسی؟

تولید خودرو با این کیفیت وبازی با جان مردم به چه قیمتی وبه نفع چه کسانی ؟

اگر این صنعت ملی است برای یکبار هم که شده بیلان وترازی از عملکرد اعلام نمایید؟

سوال آخر اینکه واقعاً لیاقت مردم سوار شدن درون چنین ماشینهای بی کیفیتی است؟